İnci Çilsal - AY DEDEYLE KONUŞAN PAPATYA SAÇLI KIZ

Ayı ve papatyaları benim kadar seven canım yeğenime..

.

Derler ki, dünyaya gelen her çocuğun avucunda görünmeyen bir ışık olurmuş zamanla o ışık ya artar ya kısılırmış. Kimileri ışığından korkar kimileri çalmak istermiş...Bazılarının ışığı yıldızlara benzer, bazılarının denize, bazılarının da ilkbaharın kokusuna... Seninkisi ise papatyalara benziyordu. Papatyalar narindir ama cesurdur bir tanem sen gibi.. Ben gibi... Narin olanlardır en güçlü olanlar, sesini karanlığa haykırmak bir erdemdir unutma küçüğüm..

Belki de bu yüzden saçların her rüzgâr estiğinde küçük bir papatya tarlasını hatırlatıyor bana sapsarı bir tarla.

Sen daha çok küçüksün. Dünyanın bütün insanlarının iyi olduğuna inanıyorsun. Bir karıncayı ezmemek için yolunu değiştiriyor, kırılmış bir oyuncağa bile üzülüyorsun. Ay gökyüzünde belirdiğinde onu eski bir dost gibi selamlıyorsun. Ay dede..

Keşke dünya da senin kalbin kadar yumuşak olsaydı. Yumaşak olan kalpleri ezmek isteyen siyah kalpler olacak yüzleri insana benzeyen ama görünmeyen uzun sivri dişleri, pençeleri olacak. Yine de sen korkmamayı ve kalbinin onlara benzememesini öğreneceksin küçüğüm.

Ama büyüdükçe göreceksin; bazı insanlar çiçekleri koklamak yerine koparır. Bazıları sevgiyi anlamak yerine ondan korkar. Bazıları ise başkasının ışığını söndürürse kendi karanlığının görünmeyeceğini sanır.

Bunları sana korkman için anlatmıyorum.

Tam tersine...

Bir gün böyle insanlarla karşılaşırsan, sakın onların kalbine benzemeye çalışma.

Çünkü papatyalar, etraflarında dikenler var diye açmaktan vazgeçmez tam tersi her zaman açar cılız sanılır oysa ne dilekler dilenir istenmez mi o narin cılız papatyalardan , taçlar yapılmaz mı mıdır saçlara. 

Ay da, gecenin karanlığı yüzünden parlamayı bırakmaz vazgeçmez parlamaktan sessizce ama bir ihtişamla geceye meydan okur.

Sen de bırakma.

Kalbin incinebilir.

Bazen insanlar seni anlamayabilir.

Bazen çok sevdiğin biri seni hayal kırıklığına uğratabilir.

Ama ne olursa olsun, içinde yaşayan o küçük papatyayı koru.

Çünkü dünyayı güzelleştirenler, en güçlü insanlar değil; kalbi kirlenmemiş olanlardır ve sen küçüğüm sınavın kalbi siyahlarla olsa da sen asla siyah olma...Kalbin yorulsa da o yoldan vazgeçme papatyam. 

Ve bir gece, gökyüzüne baktığında Ay Dede sana göz kırparsa bil ki ben de aynı aya bakıyor olacağım.

Belki aynı anda aynı dileği tutacağız.

Sen papatyalarını sevmeye devam edeceksin.

Ben de senin o güzel kalbini...

Ve umarım yıllar sonra bu satırları okuduğunda, dünya seni biraz yormuş olsa bile, içindeki papatya hâlâ güneşe dönmeyi biliyor olur.

Sevgiyle kal... 🌼🌙