ALEX - Alev BAŞ

Yaban ve yavan bir gezegene düşüyorum

Alexander Meydanı'nın tam ortasında

bakmadan gözlerine yağmurun.

Kloşarlar ıslanıyor

şefkatsiz bir tanrının bahçe düzeninde

birileri çay demlerken.

Naftalin, ekmek, dezenfektan, hamburger

ve metro girişinden yayılan

keskin sidik kokusu,

kıvrımlarını yiyiyorlar beynimin.

Ben gözlerine bakmıyorum

bu yavan gezegende yağan yağmurun.

„Aşk neydi“ diyor

hazır ol’da bekleyen sevgi gardiyanı,

sabır ile, dostça.

O'nun da tanrısı yüce bir merhametsiz,

O'nun da gezegeni yaban bana.