Darmadağın olmaktan vazgeçtim,
Umudumu sırtladım...
Rotam hep, en güzel yer oldu.
Madem öğrendim kıymetimi;
Anılara takılı kalmadım ve
Mavinin her tonunu taşıdım düşlerime.
Bildim dimdik durmayı...
Ellerim; gökyüzünden de büyüktü.
Nice sanrıları, sancıları, yenerken bu kalem tutan parmaklarım, okyanuslardan da derindi avuç içlerim.
.jpeg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder