Halil Ebe - YALNIZLIĞIN HAFIZASI

Yalınayak,

yalnız kalmışım;

yalnız başıma,

yalnızların sokağında.

Beynimde pas tutmuş bir saat: 

Alzheimer.

Yüreğimi bir acı titretiyor: 

Parkinson.

Hastalık hastası değilim aslında-

sensizlik,

adını bilmediğim tek illet.

Kaçıncı randevusuydu ölümün,

ömrümün tükettiği

senin için?

Bu şiirde bir şeyi unuttum,

biliyorum-

belki de

hatırlamamak kendisi.

Her gece geç kalmadan gelirdin,

rüyalarımın kapısını çalıp.

Gamzende gülüşün birikirdi;

ben gözlerine bakardım,

çayıma bir kesmeşeker atardın-

eridikçe çoğalan bir sıcaklık

dolanırdı içime:

gözlerin.

Beynim unutkan sabahlara uyanıyor,

düşlerim ceplerinden dökülüyor günlerin.

Gece,

silgi görevini üstleniyor artık.

Akılda kalan

bir sen oluyorsun,

bir de

gölgem: 

yalnızlığım.

Yalınayak yürüyorum hâlâ;

yalnızların sokağında.

Yalnız kalmışım,

hakkı yenmiş bir 

uykunun kuytusunda

yalnız başıma,

Yalnızlığımla.