Burçin Kıtır - MOLA YERİ

Camdan yansımasını seyrettiği sevdiğine birden dönüp, “Biliyor musun ben hayatımda hiç yalnız seyahat etmedim.” deyiverdi. Şaşırdı adam. Otuzunda bir kadın. Nasıl olur? Olacak iş mi? Sevdiğinin beyninde dönüp duran soruları hissetmişçesine devam etti kadın. 

“Ne vakit otobüse binsem annem arkamdan araca girer ve yaşlı bir teyzeye beni gösterip, ‘teyze bak bu kızım, molada seni lavabolara götürecek merak etme.’ der hem bana hem kendisine hayır duasını ettirip inerdi araçtan. Her molada annemin söz verdiği teyzeyi tuvalete getirip götürür bir yandan da içimden anneme saydırırdım. Zaman geçti annem peşimden otobüse atlayıp teyze bulmasa da ben bulur oldum. Büyüdükçe ya da yaşlandıkça annem gibi olmaya hatta hatta annem olmaya başladım. Bu akşam otobüs hareket ederken biraz huysuzdum ya, sen araba tutacak diye endişeliyim sanmıştın. Aslında içimdeki anne ‘Kalk orta kapının yanındaki teyzeye buradayım teyze, molada geleceğim yanına de’ dedi ama sustum. Ondandı huysuzluğum huzursuzluğum.” deyip yeniden camdan yana döndü yüzünü. Geçtikleri tarlaları seyre daldı. 

Ne vakit boynu sevdiğinin omzuna düştü, ne vakit otobüs ilk mola için Berceste tesislerine geldi anlamadı. Gözünü açtığında sevdiği gülümsedi ve ona bir şey demeden kalkıp arkaya gitti. Daha araç durmadan adamın nereye gittiğini anlamak için yerinden hafifçe doğrulan kadının kulağına yıllardır bildiği sözler geldi. "Teyze eşim sizi molalarda lavabolara getirip götürecek merak etmeyin. "